Το 1970 η ταινία αυτή ονομαζόταν: «Νίκη».
Το 1974 αυτή η ταινία ονομάζεται: «Εδώ κι αλλού».
«Και αλλού». Και...
Το 1970 η ταινία αυτή ονομαζόταν: «Νίκη».
Το 1974 ονομάζεται: «Εδώ κι αλλού».
«Και αλλού». Η ΒΟΥΛΗΣΗ ΤΟΥ ΛΑΟΥ Και...
Επιλέξαμε μια Παλαιστινιακή Επανάσταση, για να αποδείξουμε στον κόσμο
ότι αυτήν την παλαιστινιακή γη,
που πάρθηκε από το σιωνιστικό εχθρό,
θα τη δώσουμε πίσω στο λαό της, στις πρωταρχικές ρίζες της.
Και δε θα μπορέσουμε να το κάνουμε με ειρηνικά μέσα.
Αφού χάσαμε κάθε ελπίδα να το κάνουμε με ειρηνικά μέσα,
αναλάβαμε να το κάνουμε μέσω του πολέμου
και με ένα όπλο.
Η ΕΝΟΠΛΗ ΠΑΛΗ
Και θα χτίσουμε την ειρήνη με τη βοήθεια αυτού του όπλου.
Η ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΔΟΥΛΕΙΑ
«Το πιο σημαντικό αποτέλεσμα...
της ένοπλης Παλαιστινιακής Αντίστασης...
είναι η άμεση συμμετοχή...
της παλαιστίνιας γυναίκας
στην Επανάσταση...
για να εκπληρώσει το ρόλο της... [ΠΑΡΑΤΕΤΑΜΕΝΟΣ ΠΟΛΕΜΟΣ]
δίπλα στο πλευρό του παλαιστίνιου άντρα.
ΜΕΧΡΙ ΤΗ ΝΙΚΗ
Ετσι ήταν λοιπόν στα μέσα ή στις αρχές,
ήταν λοιπόν στις αρχές ή στα μέσα του 1970.
Πάμε στη Μέση Ανατολή. Ποιοι «πάμε»;
Τον Φεβρουάριο, τον Ιούλιο του 1970, είμαι εγώ,
είσαι εσύ, είναι αυτή, είναι αυτός που πάει στη Μέση Ανατολή,
στους Παλαιστίνιους, για να κάνουμε μια ταινία.
Και κινηματογραφήσαμε πράγματα μ’ αυτή τη σειρά. Και τα οργανώσαμε.
Αυτή, εσύ, αυτός, εγώ οργανώσαμε την ταινία κάπως έτσι.
Πρώτα, φυσικά, ο λαός...
«Αυτό που λέει το Ισραήλ είναι ψέμα,
δεν είναι ένα πρόβλημα συνόρων, ανάμεσα στους Αραβες γενικά
και το Ισραήλ συγκεκριμένα».
Ο λαός, η βούληση του λαού.
Επειτα είναι ο λαός που παίρνει τα όπλα, η ένοπλη πάλη...
Ο πόλεμος του λαού.
Η ένοπλη πάλη, ο πόλεμος του λαού.
Στη συνέχεια, η πολιτική δουλειά. Η πολιτική δουλειά...
«Υπάρχει πραγματικά μια νίκη του παλαιστινιακού λαού».
Η πολιτική δουλειά. Η μόρφωση του λαού.
Επειτα, ο χρόνος που χρειάζεται ο παρατεταμένος λαΐκός πόλεμος.
Η παρατεταμένη προσπάθεια. Η μακρά πορεία του λαού.
Ο παρατεταμένος λαϊκός πόλεμος, που επέβαλε η λογική του λαού.
Κι όλα αυτά, μέχρι τη νίκη.
«Επανάσταση μέχρι τη νίκη».
«Από το λαό, για το λαό, επανάσταση μέχρι τη νίκη».
Ολα αυτά, τα είχαμε οργανώσει έτσι.
Ολους τους ήχους, όλες τις εικόνες, σ' αυτή τη σειρά.
Ολους τους ήχους και όλες τις εικόνες, σ' αυτή τη σειρά...
Λέγοντας αυτό είναι το νέο στη Μέση Ανατολή.
Πέντε εικόνες, πέντε ήχοι που δεν είχαν ακουστεί ή ιδωθεί σε αραβική γη.
Η βούληση του λαού, συν...
Συν την ένοπλη πάλη ίσον λαϊκός πόλεμος. Συν...
Συν την πολιτική δουλειά ίσον λαϊκή μόρφωση. Συν...
Συν τη λογική του λαού ίσον παρατεταμένος λαΐκός πόλεμος...
Παρατεταμένος...
Παρατεταμένος, μέχρι τη νίκη του παλαιστινιακού λαού...
Μέχρι τη νίκη.
Και αυτό είναι κάτι, που αυτός, που εγώ, που αυτή,
που εσύ κινηματογράφησες κάπου αλλού.
Αλλού: 1970, Φεβρουάριος - Ιούλιος.
Αλλού: Ιορδανία, Λίβανος, Συρία.
Αλλού: η Υπηρεσία Πληροφοριών της Φατάχ.
Αλλού: τα 6.000 δολάρια από τον Αραβικό Σύνδεσμο.
Και τότε επιστρέψαμε πίσω, εγώ επέστρεψα, εσύ επέστρεψες.
Αλλωστε, από αυτό δεν έχουμε ακόμα συνέλθει.
Τελικά επιστρέψαμε εδώ, αυτή, εσύ, αυτός, εγώ, στη Γαλλία.
Δεν πήγαινε καλά.
Και μετά πέρασαν οι μέρες, οι μήνες...
ΤΑ ΕΓΩ (ΚΑΙ) ΤΑ ΕΣΥ
«Αυτός εδώ, λέω, δε θέλει να γίνει μέλος του Σοσιαλιστικού Κόμματος»...
ΤΑ ΕΣΥ (ΚΑΙ) ΤΑ ΕΓΩ
«Αυτή τη βδομάδα, για να πιέσουμε τους κυβερνητικούς τραπεζίτες
να δεχτούν κάποια αιτήματα, είδαμε ότι η δύναμη των εργατών...»
Δεν πάει καλά πουθενά. Πουθενά δεν πάει καλά.
Εδώ δεν πάει καλά. Δεν μπορώ να κάνω τίποτα.
Πίσω στη Γαλλία, πολύ σύντομα δεν ξέρεις τι να κάνεις την ταινία.
Πολύ σύντομα, όπως λένε, οι αντιφάσεις εκρήγνυνται, κι εσύ μαζί.
Αρχίζω να το βλέπω. Αρχίζω να το βλέπω.
Πολύ σύντομα, όπως λένε, οι αντιφάσεις εκρήγνυνται, κι εσύ μαζί...
Και αρχίζω να το βλέπω, ότι κι εγώ μαζί.
Κι αρχίζω να το βλέπω ότι κι εγώ μαζί,
Αυτό... έγινε εκείνο.
ΑΜΜΑΝ, ΣΕΠΤΕΜΒΡΗΣ 1970
Ή την ώρα που εκείνο... Εκείνο... Εκείνο...
Εκείνο... έγινε αυτό.
ΑΜΜΑΝ, ΣΕΠΤΕΜΒΡΗΣ 1970
ΣΚΕΠΤΟΜΕΝΟΙ ΠΑΛΙ ΑΥΤΟ
ΣΧΕΔΟΝ ΟΛΟΙ ΟΙ ΗΘΟΠΟΙΟΙ ΕΙΝΑΙ ΝΕΚΡΟΙ
Η ΤΑΙΝΙΑ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΗΣΕ ΤΟΥΣ ΗΘΟΠΟΙΟΥΣ ΣΕ ΚΙΝΔΥΝΟ ΘΑΝΑΤΟΥ
Ο ΘΑΝΑΤΟΣ ΑΝΑΠΑΡΙΣΤΑΤΑΙ ΣΤΗΝ ΤΑΙΝΙΑ ΜΕ ΜΙΑ ΡΟΗ ΕΙΚΟΝΩΝ
ΜΙΑ ΡΟΗ ΕΙΚΟΝΩΝ ΚΑΙ ΗΧΩΝ ΠΟΥ ΚΡΥΒΟΥΝ ΤΗ ΣΙΩΠΗ
ΣΙΩΠΗ ΠΟΥ ΓΙΝΕΤΑΙ ΘΑΝΑΣΙΜΗ
ΓΙΑΤΙ ΕΜΠΟΔΙΖΕΤΑΙ ΝΑ ΒΓΕΙ ΖΩΝΤΑΝΗ
ΙΣΩΣ, ΣΕ ΧΙΛΙΕΣ ΚΑΙ ΜΙΑ ΗΜΕΡΕΣ
Η ΣΕΧΡΑΖΑΤ ΝΑ ΤΟ ΑΦΗΓΗΘΕΙ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΑ
Προσθέτοντας ελπίδα στο όνειρο, πιθανόν να κάναμε λάθη στο λογαριασμό.
Η μάλλον, αφού βρισκόμαστε πάλι κοντά στο μηδέν, δεν προσθέσαμε αλλά αφαιρέσαμε.
Η μάλλον, αυτό που προσθέσαμε είναι αρνητικό και κατά πρώτον...
ΕΔΩ + ΑΛΛΟΥ
Γαλλική επανάσταση και-και-και... Αραβική επανάσταση.
ΚΑΙ
Αραβική επανάσταση και-και... Γαλλική επανάσταση.
Εδώ και αλλού...
Νίκη και ήττα...
Ξένο και εθνικό...
Γρήγορα και αργά, παντού και πουθενά...
Να είσαι και να έχεις.
Χώρος και χρόνος, ερωτήσεις και απαντήσεις, είσοδος και έξοδος.
Τάξη και αταξία, εσωτερικό και εξωτερικό, μαύρο και άσπρο.
Ακόμη και ήδη.
Ονειρο και πραγματικότητα.
Εδώ ή αλλού...
Ισχυρό ή άθλιο, σήμερα ή αύριο...
Κανονικό ή τρελό...
Τα πάντα ή τίποτα.
Πάντα ή ποτέ...
Αντρας ή γυναίκα...
Περισσότερο ή λιγότερο.
Να ζεις ή να πεθαίνεις...
Φτωχός ή πλούσιος.
ΠΕΡΙ ΠΛΟΥΣΙΩΝ ΚΑΙ ΦΤΩΧΩΝ
Τόσο απλό και τόσο εύκολο να χωρίσεις τον κόσμο στα δύο.
Τόσο απλό και τόσο εύκολο να πεις απλά
ότι οι πλούσιοι έχουν άδικο και οι φτωχοί έχουν δίκιο.
Τόσο απλό και τόσο εύκολο να πεις απλά
ότι οι φτωχοί έχουν δίκιο και οι πλούσιοι έχουν άδικο.
Τόσο εύκολο και...
Τόσο εύκολο και τόσο απλό.
Τόσο απλό και τόσο εύκολο.
Τόσο εύκολο και τόσο απλό να χωρίσεις απλά τον κόσμο στα δύο.
Ορίστε πώς λειτουργεί το κεφάλαιο, κάπως έτσι, ίσως:
ένας φτωχός κι ένα μηδενικό ίσον ένας λιγότερο φτωχός...
Ενας λιγότερο φτωχός κι ένα μηδενικό ίσον ένας ακόμα λιγότερο φτωχός...
Ενας ακόμη λιγότερο φτωχός και ένα μηδενικό ίσον ένας πλουσιότερος...
Ενας πλουσιότερος και άλλο ένα μηδενικό ίσον ένας ακόμη πλουσιότερος...
Ενας ακόμη πλουσιότερος και άλλο ένα μηδενικό ίσον ένας ακόμη πιο πλούσιος.
Ετσι λειτουργεί το κεφάλαιο.
Μια δεδομένη στιγμή προσθέτει, και ό,τι προστίθεται είναι μηδενικά.
«Ναι, αλλά μηδενικά που αντιπροσωπεύουν δέκα, εκατό, χιλιάδες σαν εσένα κι εμένα»,
λέει ο καπιταλιστής: «Στην πραγματικότητα, δεν είναι μηδενικά».
Πρέπει να δούμε, να μάθουμε να βλέπουμε, ότι αυτές οι χιλιάδες σαν εμένα κι εσένα,
την ώρα της πληρωμής...
Την ώρα που πρέπει να μετρήσουμε ήττες και νίκες...
Την πατάμε πολύ συχνά, την πατάμε γιατί...
Δεν ήθελα να δω ούτε εσύ, ούτε εκείνη...
Κι ούτε εκείνος ήθελε να δει ότι όλα αυτά τα όνειρα αναπαρίστανται.
Δεν ήθελε να δει ότι όλα αυτά τα όνειρα
αναπαρίστανται σε μια δεδομένη στιγμή.
Στιγμή δοσμένη και παρμένη πίσω, από μηδενικά που τα πολλαπλασιάζουν.
ΜΑΘΑΙΝΟΝΤΑΣ ΝΑ ΒΛΕΠΕΙΣ, ΟΧΙ ΝΑ ΔΙΑΒΑΖΕΙΣ
Αλλά αφού είναι μηδενικά, πολλαπλασιάζονται και εκμηδενίζονται ταυτόχρονα.
Κι έτσι, δεν είχαμε το χρόνο να δούμε ότι αυτή τη στιγμή, σε αυτό το σημείο,
οι ελπίδες μας έχουν μειωθεί στο μηδέν.
Να δούμε, για παράδειγμα, ότι η εικόνα του 17 συν, για παράδειγμα,
την εικόνα ενός 36, ισούται ήδη το Μάιο με την εικόνα ενός 68.
Αρχίσαμε ρίχνοντας τους ρυθμούς, αντί για 27 διαδρομές κάναμε 15.
Ενώ για παράδειγμα, η εικόνα ενός 17 συν την εικόνα ενός 36
κάπου αλλού το Σεπτέμβρη, ισούται με την εικόνα ενός 70.
ΙΣΡΑΗΛ
ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΗ
Στο σοβιετικό ή στο αμερικάνικο καπιταλιστικό σύστημα,
είναι το σύστημα που δουλεύει, δουλεύει, δουλεύει...
Δουλεύει κάπως έτσι.
Και μιας και τα όνειρά μας, τις περισσότερες φορές, προστίθενται σαν σειρές από μηδενικά...
πρέπει να ειπωθεί ότι οι εικόνες του συνόλου
δε θα έχουν καμία σχέση με το σύνολο των εικόνων.
Εδώ όπως κι αλλού,
ένας μπορεί να είναι φτωχός εδώ και εκατομμυριούχος αλλού...
Εκατομμυριούχος από εικόνες ενός μέρους.
Μάλλον πρέπει να το καταλάβουμε για τα καλά.
Φτωχέ, ηλίθιε επαναστάτη.
Εκατομμυριούχος από εικόνες της επανάστασης.
Φτωχέ, ηλίθιε επαναστάτη: εκατομμυριούχος από εικόνες της επανάστασης.
ΣΚΕΠΤΟΜΕΝΟΙ ΠΑΛΙ ΑΥΤΟ: ΕΔΩ ΚΑΙ ΑΛΛΟΥ
Εκατομμυριούχος από εικόνες της επανάστασης.
Ετσι, βλέπουμε ότι σε αυτή την ταινία συμβαίνει
ό,τι συμβαίνει σε κάθε αμερικάνικη ταινία, όπου εγώ πρόσθεσα, εσύ πρόσθεσες...
- Η βούληση του λαού. - Η ένοπλη πάλη.
Η πολιτική δουλειά.
Ο παρατεταμένος πόλεμος.
Μέχρι τη νίκη.
Εντάξει, αλλά εδώ, μπορούμε να δούμε τις εικόνες όλες μαζί.
Στον κινηματογράφο, αυτό είναι αδύνατο.
Είμαστε υποχρεωμένοι να τις βλέπουμε ξεχωριστά, τη μία μετά την άλλη,
με αποτέλεσμα:
Η βούληση του λαού.
Η ένοπλη πάλη.
Η πολιτική δουλειά.
Ο παρατεταμένος πόλεμος.
Μέχρι τη νίκη.
Αυτό συμβαίνει γιατί όταν γυρίζεται μια ταινία,
τα πράγματα γίνονται με αυτόν τον τρόπο.
Κάθε φορά, μία εικόνα έρχεται να αντικαταστήσει μια άλλη.
Κάθε φορά, η επόμενη εικόνα παίρνει τη θέση της προηγούμενης,
κρατώντας βέβαια, λίγο ή πολύ, τη μνήμη της.
Αυτό είναι δυνατό επειδή το φιλμ κινείται
και οι εικόνες δεν εγγράφονται όλες μαζί, αλλά χαράσσονται ξεχωριστά
η μία μετά την άλλη, στην υλική βάση τους:
Agfa, Kodak, Orvo, Gevaert...
Και τελικά, ο χρόνος αντικαθιστά το χώρο, μιλά στη θέση του, ή μάλλον:
Χώρος - η βούληση του λαού.
Ο χώρος έχει εγγραφεί στο φιλμ, με μια άλλη μορφή...
Χρόνος - Η βούληση του λαού.
Χώρος - Η ένοπλη πάλη.
... που δεν είναι πια χώρος καθεαυτός, αλλά ένα είδος μετάφρασης,
ένα είδος συναισθήματος που έχουμε για αυτό το χώρο..
Χώρος - Πολιτική δουλειά.
... με άλλα λόγια, γίνεται χρόνος...
Χρόνος - Πολιτική δουλειά.
Χώρος - Παρατεταμένος πόλεμος.
... και το φιλμ, που στο σύνολο είναι μια αλυσίδα εικόνων...
Χρόνος - Παρατεταμένος πόλεμος.
... αποτυπώνει καλά, μέσα από αυτή τη σειρά εικόνων,
τη διπλή μου ταυτότητα: χώρος και χρόνος, σε αλληλοδιαδοχή...
Χρόνος - Μέχρι τη νίκη.
... όπως δυο εργάτες στη γραμμή παραγωγής,
που ο καθένας είναι ταυτόχρονα το αντίγραφο και το πρωτότυπο του άλλου.
Πώς όμως χρησιμοποιούμε το χρόνο για να καταλάβουμε το χώρο;
ΠΡΩΤΗ ΕΡΩΤΗΣΗ
Πώς οργανώνεται ένα χρονοδιάγραμμα; Πώς οργανώνεται μια αλυσίδα;
Λοιπόν, κάπως έτσι... Κάπως έτσι...
Αλλά και κάπως έτσι.
Ή έτσι.
Ή ακόμα και έτσι.
Δηλαδή, κάπως έτσι.
Στην πραγματικότητα, είναι πιθανό μια αλυσίδα
να αποτελεί μια ταξινόμηση αναμνήσεων,
ενώνοντας τες σε μια συγκεκριμένη σειρά,
οδηγώντας τον καθένα να ξαναβρεί τη θέση του στην αλυσίδα,
που σημαίνει, να ανακαλύψει ξανά την εικόνα του.
Εντάξει, αλλά πώς να βρει κανείς την εικόνα του
στην τάξη ή την αταξία των άλλων;
Με τη συμφωνία ή τη διαφωνία των άλλων;
Κι οπότε, πώς να κατασκευάσει κανείς την εικόνα του;
Το σήμα κατατεθέν του, μια εικόνα που σημαδεύει, που αφήνει σημάδια.
Λοιπόν, κάπως έτσι.
Ετσι. Αλλά και έτσι...
Σαν να λέμε κάπως έτσι, ή έτσι, ή έτσι...
Χρησιμοποιώντας το βλέμμα ενός άλλου...
που για ευκολία, αποκαλείται όμοιός μου.
Και υπό το βλέμμα ενός τρίτου, που δεν είναι ακόμα εκεί,
αλλά εκπροσωπείται από το φωτογραφικό φακό
και που θα γίνει εσύ, θα γίνει εσύ ή εγώ...
Εσύ ή εγώ όταν θα κοιτάμε αυτήν την εικόνα.
Στην πραγματικότητα, είναι πιθανό
καθένας να κατασκευάζει την εικόνα του μαζί με την εικόνα του άλλου.
Φίλος ή εχθρός, παράγεις την εικόνα σου,
παράγεις και καταναλώνεις την εικόνα σου μαζί με τη δική μου,
μοιράζοντας τη δική μου σύμφωνα με τη δική σου.
Να λοιπόν τι λέγαμε, προς πάσα κατεύθυνση,
σκεπτόμενοι τι κάναμε εκεί κάτω τέσσερα ή πέντε χρόνια πριν
και τώρα σκεπτόμενοι τι κάνουμε εδώ τώρα.
Εκανες τα μαθηματά σου;
Γιατί ο μπαμπάς δεν βρήκε δουλειά ακόμα;
Θα τον ρωτήσεις όταν επιστρέψει.
Πάντα κάνεις την ίδια ερώτηση: γιατί...
Κανείς δεν ξέρει πώς να απαντήσει, ή οι απαντήσεις είναι ανέντιμες.
Κι εμείς άλλωστε, δεν τα καταφέρνουμε καλύτερα.
Με αποτέλεσμα, αφού δεν τα καταφέρνουμε,
καταλήγουμε να σκεφτόμαστε ότι το λάθος δεν είναι στις απαντήσεις,
αλλά στις ερωτήσεις.
Βρήκες τίποτα;
Οχι, έφτασα αργά.
Μπορείς να μου εξηγήσεις, μπαμπά, δεν καταλαβαίνω...
Οχι, δεν έχω χρόνο, ίσως αργότερα...
Ισως πρέπει να εγκαταλείψουμε αυτό το σύστημα των ερωτήσεων και απαντήσεων.
Ναι, πρέπει να βρούμε κάποιο άλλο.
Πώς να βρει κανείς δουλειά,
να κερδίζει τα προς το ζην,
να ζήσει στο χρόνο του...
... να χρησιμοποιηθεί στο χρόνο των άλλων και με τη σειρά του να τον χρησιμοποιήσει.
Πριν να παράξει, πρέπει κανείς να διανέμει.
Για να επαναστατήσει,
πρέπει κανείς να βρει το χρόνο,
να έχει το χρόνο να δει απλά τα πράγματα.
Π.χ. να μη φοβάται πια να πει ότι τα πράγματα είναι πολύπλοκα.
Κι ότι η αγωνία είναι απλή, υπερβολικά απλή.
Οπως για παράδειγμα, να βάλεις ένα ήχο πιο δυνατά.
Οχι, όχι τόσο δυνατά ο ήχος!
Πες ότι εσύ ήθελες να το δυναμώσει!
Ναι, εγώ! Οταν βαριέμαι, μου αρέσει να ακούγεται δυνατά!
Κοίτα, δε φταίω εγώ αν δε βρίσκω δουλειά!
Αν έχανες λιγότερο χρόνο στα πολιτικά,
θα έβρισκες ίσως χρόνο να ψάξεις για δουλειά!
Τώρα λες βλακείες!
Κι εσύ επίσης! Χαμήλωσε τον ήχο!
Ελα τώρα!
Αλήθεια, πώς ανεβάζεις την ένταση του ήχου;
Κάποιες φορές, έτσι...
Αλλες φορές, επίσης έτσι.
Ή έτσι.
Ας αποδομήσουμε μια απ' αυτές τις κινήσεις και ας τη δούμε αργά.
Παρατηρούμε ότι δεν πρόκειται για μία, αλλά για δύο κινήσεις.
Δύο κινήσεις θορύβου που αλληλοεξαρτώνται.
Κι όταν επικρατεί ο πανικός και η έλλειψη φαντασίας,
υπάρχει πάντα ένας που επιβάλλεται.
Εδώ, π.χ., υπήρχαν πρώτα οι θόρυβοι του σχολείου και της οικογένειας.
Μετά θα έρθει ο θόρυβος που θα σβήσει αυτούς του σχολείου και της οικογένειας.
Ενα σημείο στο χρόνο...
Οταν ένας ήχος επιβάλλεται στους άλλους.
Ενα χρονικό σημείο που αυτός ο ήχος προσπαθεί απελπισμένα να διατηρήσει αυτή την επιβολή.
Πώς επιβλήθηκε αυτός ο ήχος;
Επιβλήθηκε γιατί σε μια δεδομένη στιγμή εκπροσωπήθηκε από μια εικόνα.
Αυτή για παράδειγμα:
Η εικόνα ενός γκάνγκστερ, που αντιπροσωπεύει τη μαφία.
Η πιο απλά, η εικόνα του επιστάτη που εκπροσωπεί το αφεντικό του.
Η επιβολή γίνεται εφικτή όταν
η εικόνα, την ίδια ώρα που ενισχύει έναν ήχο παίρνοντας τη θέση του
εκπροσωπείται με τη σειρά της από έναν άλλο ήχο.
Οπως ένας εργάτης, που εκπροσωπείται από ένα συνδικάτο...
κι αυτή η οργάνωση μεταφράζει αυτό το γεγονός σε συνθήματα
που εφαρμόζει στον εργάτη. [ΤΟ ΟΠΛΟ ΜΟΥ]
Ενας νέος που διαβάζει πορνό για να ξεχάσει το εργοστάσιο.
Οποιαδήποτε καθημερινή εικόνα θα είναι μέρος ενός ασαφούς και σύνθετου συστήματος,
όπου όλος ο κόσμος μπαίνει και βγαίνει κάθε στιγμή.
Οποιαδήποτε εικόνα. Οποιαδήποτε εικόνα.
Καθημερινή. Καθημερινή.
Να ξεχάσει το εργοστάσιο. Να ξεχάσει το εργοστάσιο.
Ασαφές και σύνθετο σύστημα.
Ολος ο κόσμος. Ολος ο κόσμος.
Με οποιοδήποτε τρόπο. Με οποιοδήποτε τρόπο.
Οποιαδήποτε καθημερινή εικόνα θα είναι μέρος ενός ασαφούς και σύνθετου συστήματος,
όπου όλος ο κόσμος μπαίνει και βγαίνει κάθε στιγμή.
Ολος ο κόσμος, είναι πάρα πολύς για μία εικόνα.
Οχι, όχι τόσο πολύς, λέει ο διεθνής καπιταλισμός
που βασίζει όλον τον πλούτο του σε αυτήν την αλήθεια.
Δεν υπάρχουν πια απλές εικόνες,
μόνο απλοί άνθρωποι, που θα εξαναγκαστούν να παραμείνουν φρόνιμοι, σαν μια εικόνα.
Ετσι ο καθένας μας έχει ένα πλήθος μέσα του...
Αλλά όχι αρκετά έξω του.
Λίγο-λίγο, αντικαθιστάμεθα...
από αδιάκοπες αλυσίδες εικόνων που υποδουλώνουν η μια την άλλη.
Λίγο-λίγο,
αντικαθιστάμεθα από αδιάκοπες αλυσίδες εικόνων, που υποδουλώνουν η μια την άλλη.
Κάθε εικόνα στη θέση της, όπως ο καθένας από μας, στη θέση του...
... στην αλυσίδα των γεγονότων, στην οποία έχουμε χάσει κάθε δύναμη.
ΕΔΩ ΚΑΙ ΑΛΛΟΥ (ΕΙΚΟΝΑ) ΚΑΙ (ΗΧΟΣ)
Κάναμε όπως τόσοι άλλοι.
Πήραμε εικόνες και βάλαμε τον ήχο πολύ δυνατά.
Με οποιαδήποτε εικόνα.
Βιετνάμ.
Πάντα ο ίδιος ήχος. Πάντα πολύ δυνατά.
Πράγα.
Μάης '68 - Γαλλία, Ιταλία.
Κινέζικη πολιτιστική επανάσταση.
Απεργίες στην Πολωνία.
Βασανιστήρια στην Ισπανία.
Ιρλανδία, Πορτογαλία, Χιλή, Παλαιστίνη.
Ο ήχος τόσο δυνατά,
που τελικά έπνιξε τη φωνή που ήθελε να βγάλει από την εικόνα.
Από τα συντρίμμια της πόλης Καράμε,
ένα μικρό κορίτσι της Φατάχ απαγγέλλει ένα ποίημα του Μαχμούντ Νταρουίς.
«Θα αντιστέκομαι...»
Ακου, θα μπορούσες πρώτα να μιλήσεις για το σκηνικό
και για τον ηθοποιό στο σκηνικό, δηλαδή για το θέατρο.
Αυτό το θέατρο, από πού προέρχεται;
Προέρχεται από το 1789, από τη Γαλλική Επανάσταση...
και από την ευχαρίστηση που είχαν οι εκπρόσωποι του '89...
να κάνουν μεγάλες χειρονομίες και να απαγγέλλουν δημόσια τα αιτήματά τους.
Αυτό το μικρό κορίτσι παίζει θέατρο, για την παλαιστινιακή αντίσταση βέβαια.
Το κορίτσι είναι αθώο, αλλά αυτή η μορφή θεάτρου είναι ίσως λιγότερο αθώα.
Κοντά στην Ιορδανία, μια μικρή ομάδα Φενταγίν προσπαθεί μέσω της συζήτησης
να συνδέσει την επαναστατική θεωρία και πράξη.
Ακου, μίλα λίγο πιο απλά.
Τι λένε, αυτοί οι Φενταγίν;
Μιλάνε για τους δεσμούς τους με τη γη,
παίρνοντας σαν παράδειγμα το σκάψιμο των χαρακωμάτων.
Και λένε ακριβώς:
«Σκάβοντας το χώμα, δενόμαστε μ' αυτό, το αγαπάμε περισσότερο.»
«Κι όταν η γη σε υπερασπίζεται, γίνεσαι εραστής της.»
Οπότε, μη μιλάς για πρακτική και θεωρία.
Είπαν: «κάνουν έρωτα» με τη γη τους, οπότε πες: «έρωτα» και πες: «κάνουν».
Σε ένα σχολείο, το Δημοκρατικό Μέτωπο οργανώνει τάξεις αλφαβητισμού.
Μια γυναίκα επαναλαμβάνει ένα κείμενο από το συνδικάτο.
Βλέπεις, στην αρχή, φαίνεται χαρούμενη που κάνει αυτή τη μικρή δουλειά.
Τη βρίσκω όμορφη.
Από τη στιγμή που δεν ξέρει να διαβάζει,
χαίρεται που συμμετέχει στον αγώνα,
έστω επαναλαμβάνοντας ένα κείμενο.
Αλλά όσο προχωρά η επανάληψη...
Φαίνεται όλο και πιο σκυθρωπή, βαριεστημένη.
Μοιάζει να θέλει να επιστρέψει στα καθήκοντα που δεν απαιτείται να μιλά,
ακόμα κι αν αυτά τα καθήκοντα έχουν να κάνουν με επαναλήψεις.
Καθημερινή ζωή, καθημερινές εργασίες, εντός ή εκτός μιας επανάστασης.
Αυτοματισμοί εγκαθίστανται καθώς επαναλαμβάνει λέξεις σε συγκεκριμένη σειρά,
λέξεις που δε θα έλεγε ποτέ μ' αυτόν τον τρόπο.
Αλλά τι θα μπορούσε να έχει πει; Και πώς;
Σε κάθε περίπτωση, τα συνδικάτα δεν κάνουν αυτήν την ερώτηση.
Τα κείμενα μιλούν, αλλά ποτέ δε μιλούν για τη σιωπή.
Στο στρατόπεδο του Μπάκα, όχι μακριά από το Αμμάν, ένας αρχηγός της Φατάχ,
βγάζει λόγο για να γιορτάσει την επέτειο της νίκης της Καράμε.
Μιλούσαμε για τη σιωπή.
Σε αυτήν την εικόνα, βλέπουμε ακριβώς τι δεν πάει καλά.
Αυτός που εκπροσωπεί το λαό μιλά μόνος, μακριά από τους ανθρώπους.
Οπως πάντα, θέατρο.
Στη Βηρυττό...
Μπορείς να το πεις ακόμα μια φορά;
Μια έγκυος γυναίκα είναι περήφανη που δίνει το γιο της στην Αντίσταση.
Σε αυτή το πλάνο, δεν είναι αυτό το πιο ενδιαφέρον, αλλά αυτό:
Μπορείς να το πεις ακόμα μια φορά;
Μπορείς να ισιώσεις λίγο το κεφάλι; Ναι, κάπως έτσι.
Πρώτο πράγμα που πρέπει να ειπωθεί:
Αυτός που φαίνεται είναι αυτός που σκηνοθετείται,
ποτέ αυτός που σκηνοθετεί.
Δεν βλέπουμε ποτέ αυτόν που απαιτεί και διατάζει.
Υπάρχει κάτι ακόμα που δεν πάει καλά.
Επέλεξες για αυτό το πλάνο μια νέα διανοούμενη,
που είναι υπέρ του παλαιστινιακού αγώνα,
που δεν είναι έγκυος, αλλά δέχεται να παίξει αυτό το ρόλο.
Επίσης, είναι νέα και όμορφη.
Σε σχέση με αυτό, παραμένεις σιωπηλός.
Αλλά από τέτοιου τύπου μυστικά, μέχρι το φασισμό, χρειάζεται ένα μικρό βήμα.
Και τότε, σ' αυτήν την πόλη που κατοικείται κυρίως από ανατολίτες εβραίους,
η οργή και το μίσος ξέσπασαν.
Στον παροξυσμό της οργής, σε ένα συλλογικό ντελίριο,
ένα υστερικό πλήθος ορμά στο εσωτερικό ενός κτιρίου...
Οταν βλέπουμε αυτές τις εικόνες...
Τα σώματα των τεσσάρων Φενταγίν, που τα πέταξαν από τα παράθυρα,
καίγονται από το πλήθος που ουρλιάζει: Θάνατος στους τρομοκράτες.
Οταν βλέπουμε αυτές τις εικόνες,
μόνο ένα πράγμα μπορεί να ειπωθεί, μόνο ένας ήχος μπορεί να μπει:
«Αουσβιτς... Τρεμπλίνκα...»
Μόναχο, Σεπτέμβρης '72: Ολυμπιακοί Αγώνες.
Ενας παλαιστίνιος κομάντο αιχμαλωτίζει δέκα ομήρους από την ισραηλινή ομάδα
και απειλεί να τους εκτελέσει, αν εκατό σύντροφοί του,
φυλακισμένοι στο Ισραήλ, δεν απελευθερωθούν.
Δεν ξέρω.
Είμαι σίγουρη ότι κάτι άλλο θα μπορούσε να γίνει.
Σκέψου τις συνθήκες κάτω από τις οποίες έγινε αυτό:
Στο Μόναχο, εκείνη την ημέρα, η δύναμη του ιμπεριαλισμού ήταν η τηλεόραση
και δισεκατομμύρια θεατές που ήθελαν ένα πρόγραμμα.
Θα μπορούσαν
να εκμεταλλευθούν το εύρος του κοινού για να πουν:
«Να δείχνετε κάθε τόσο αυτή την εικόνα».
Αν δε γινόταν δεκτό,
να εκμεταλλευθούν το εύρος του κοινού για να πουν:
«Αρνείστε να δείξετε αυτήν την εικόνα», σε κάθε τελικό, για παράδειγμα.
Εντάξει, θα σκοτώσουμε τους ομήρους και μετά θα σκοτωθούμε κι εμείς.
Και γι' αυτούς, και για μας,
μας φαίνεται άστοχο να πεθαίνεις για μια εικόνα, και μας τρομάζει.
Τα εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας: Οι πύλες της κολάσεως θα ανοίξουν...
Εντάξει, όχι πολλές πομπώδεις φράσεις.
Ξέρεις, πρόσεξα κάτι, διαβάζοντας βιβλία για τα στρατόπεδα συγκέντρωσης.
Οταν οι εκτοπισμένοι δεν μπορούσαν πια να σταθούν στα πόδια τους
και δεν χρησίμευαν σε τίποτα,
στο τελευταίο στάδιο της φυσικής φθοράς,
τότε, τον εκτοπισμένο τον αποκαλούσαν μουσουλμάνο.
12 εκατ. άνδρες, γυναίκες και παιδιά εκτοπίστηκαν, 9 εκατ. πέθαναν.
Για 6 εκατ. απ' αυτούς, το μόνο έγκλημα ήταν ότι ήταν Εβραίοι.
Εδώ, ένας Εβραίος σε τέτοια κατάσταση, που τα SS τον αποκαλούσαν μουσουλμάνο.
ΣΚΕΠΤΟΜΕΝΟΙ ΠΑΛΙ ΑΥΤΟ: ΕΔΩ ΚΑΙ ΑΛΛΟΥ
Η σιωπή. Η οικογένειά σου. Η τηλεόρασή μου.
Η σιωπή μου. Η σιωπή σου.
Το εργοστάσιο και τα φύλα.
Οι συνθήκες εργασίας.
Η απόλαυση και το χρήμα.
Οι συνθήκες εργασίας.
Το πετρέλαιο και η επανάσταση.
Οι συνθήκες εργασίας.
Λοιπόν, τι λένε;
Λένε: «Σχετικά με το πέρασμα του ποταμιού,
συναντήσατε δυσκολίες, ή κάνατε λάθη;»
«Εγινε ένα σοβαρό λάθος.»
«Καθώς περνάμε το ποτάμι πάντα από το ίδιο σημείο,
στο τέλος θα μας εντοπίσουν τα πολυβόλα του εχθρού
και έτσι μπορεί να προκαλέσουμε το τραγικό τέλος όλης της ομάδας.»
Θυμάμαι πότε το κινηματογραφήσαμε αυτό.
Ηταν τρεις μήνες πριν τη σφαγή του Σεπτέμβρη.
Ηταν Ιούνης του '70 και σε τρεις μήνες,
όλοι από αυτή τη μικρή ομάδα θα είναι νεκροί.
Το τραγικό είναι ότι...
εδώ μιλούν για τον ίδιο τους το θάνατο.
Και κανένας δεν το είπε αυτό.
Οχι, γιατί ήταν δική σου ευθύνη να μιλήσεις και το τραγικό είναι ότι δεν είπες τίποτα.
Καθώς είναι απλοί επαναστάτες, μιλούν για απλά πράγματα.
Απίστευτα απλά.
Τι λένε;
«Ο εχθρός μπορεί εύκολα να εντοπίσει τη θέση εισόδου μας,
να μας περικυκλώσει, να μας χτυπήσει και να μας καταστρέψει.
Αντί να τον εξολοθρεύσουμε, θα μας εξολοθρεύσει αυτός.
«Για αυτό τέτοιου είδους λάθη πρέπει να αποφεύγονται.»
«Για αυτό δεν πρέπει να μαζευόμαστε σε ένα σημείο.»
«Ζητάμε αυτά τα περάσματα να μην είναι ατομικά,
αλλά να επιτρέπουν δυο ή τρεις από την ομάδα να περνούν το ποτάμι μαζί.»
Είναι αλήθεια ότι ακόμα και στη σιωπή, ποτέ δεν ακούσαμε σιωπηλά.
Θέλαμε να ουρλιάξουμε τη νίκη, και επιπλέον στη δική τους θέση.
Αν θέλαμε να κάνουμε την επανάσταση γι' αυτούς,
είναι μάλλον επειδή εκείνη την εποχή
δε θέλαμε πραγματικά να την κάνουμε εκεί που είμαστε,
αντί για εκεί που δεν είμαστε.
«Πιστεύετε ότι έχουμε επαρκή γνώση για τις ισραηλινές θέσεις
ώστε να φέρουμε σε πέρας αποστολές ενάντια στον εχθρό;»
«Οχι, δε γνωρίζουμε αρκετά.»
«Είστε ικανοί να φέρετε σε πέρας μια αποστολή αυτοκτονίας
σε μια σημαντική θέση που κατέχει ο εχθρός;»
«Ναι, συμφωνούμε φυσικά.»
ΣΚΕΠΤΟΜΕΝΟΙ ΠΑΛΙ ΑΥΤΟ: ΕΔΩ ΚΑΙ ΑΛΛΟΥ
Το 1970 η ταινία αυτή ονομαζόταν: «Νίκη».
Το 1975 ονομάζεται: «Εδώ κι αλλού».
Εδώ: μια γαλλική οικογένεια βλέπει τηλεόραση.
Αλλού: εικόνες της Παλαιστινιακής Επανάστασης.
Εδώ, σήμερα: ο ήχος και η εικόνα της σημερινής βοής.
Αλλού: πρώτα χτες, στο εξωτερικό, έπειτα αύριο.
Εδώ, πολύ απλές εικόνες.
Τα παιδιά βλέπουν τηλεόραση, πριν κάνουν τα μαθήματά τους και μετά το δείπνο.
Αλλού: πολύ απλές εικόνες.
Οι Φενταγίν αναλύουν τον τρόπο περάσματος του ποταμιού υπό τα ισραηλινά πολυβόλα.
Από πού προήλθε η ανικανότητα να αντιληφθούμε αυτές τις απλές εικόνες;
Εχουμε, όπως όλοι, πει κάτι άλλο για αυτές.
Κάτι άλλο από αυτό που λένε οι ίδιες.
Φαίνεται ότι δεν ξέρουμε πώς να δούμε ή να ακούσουμε.
Ή ο ήχος είναι τόσο δυνατός, που καλύπτει την πραγματικότητα.
Ας μάθουμε να βλέπουμε εδώ, για να καταλαβαίνουμε αλλού.
Ας μάθουμε να ακούμε τι λέμε, για να δούμε τι κάνουν οι άλλοι.
Οι άλλοι: αυτό το «αλλού» του δικού μας «εδώ».
Υποτιτλισμός: Κόντρα www.eksegersi.gr